Skip to main content
Couperus nu

Column Peter Buwalda in de Volkskrant

Nieuws

Ik verdiepte me in het oeuvre van Couperus.
En inderdaad, ik had er sowieso elf nodig, eigenlijk zestien. In mijn leven ben ik geregeld opgelicht, wie niet zou ik zeggen, maar zopas werd ik voor het eerst afgedonkerd.

‘Is dat een echt woord?’, vraagt Jet terwijl ze al nee-schudt.

‘Zeker’, zeg ik.

‘Nee’, zegt ze.

Slachtoffer kun je van afdonkeraars niet worden, ze verrijken je. In mijn geval met alle boeken van Louis Couperus, vijftig gebonden delen, de zilveren reeks uit de jaren negentig. Hebben wilde ik ze niet, zeven Couperussen is mooi, meer is onnodig. Helaas zag ik op Marktplaats iemand die de hele reeks verkocht voor 85 euro. Dan gebeurt er iets onder mijn schedel, scheikunde. Mijn mond wordt nat, pupillen verwijden zich. Wat ik doe, is rekenen, 85/50, een breuk, een gunstige breuk, je zou hem ook kunnen schrijven als een 1 met achter de komma...

1,60 per boek!

Normaal in zulke gevallen is meteen kopen, nee, opbellen, ‘Hallo, zijn ze er nog? 2 euro? Per stuk, bedoel ik. Ik heet Peter.’ Maar nu dacht ik vreemd genoeg na: wat moest ik met die andere 43 boeken? Doorverkopen? Ik draaide meteen het nummer. Tuurlijk. Doorverkopen voor 5 euro per stuk. Maar dit getuigde, bedacht ik tijdig, van een slechte handelsgeest. Zonder de topdelen was de reeks waardeloos, sterker, was het niet eens een reeks, dan waren het 43 winkeldochters. Die konden in principe in een doos op zolder. Een nieuwe breuk doemde op: 85/7.

12,14 per topdeel. Hmm. Tja. Dat was juist prijzig. De onbekende boeken cadeau doen op verjaardagen? (‘Kijk eens wat oom Peter voor je heeft, Jade, de Reis-impressies van Louis Couperus.’) Nee, beter kon ik mijn Couperusliefde opvijzelen. Haastig verdiepte ik me in zijn oeuvre. En inderdaad, een uurtje later had ik er sowieso elf nodig, en eigenlijk zelfs zestien, genoeg verborgen pareltjes voor de fijnproever.

Kijk eens wat oom Peter voor je heeft, Jade, de Reis-impressies van Louis Couperus

Peter Buwalda

Snel bestellen!

Een dag later bestelde ik af. In de gauwigheid was ik vergeten dat ik al toptitels had staan. Dom. Zilveren zelfs. Ook was ik de verzendkosten vergeten: 14 euro.

‘U moet ze komen halen’, antwoordde de verkoopster. ‘Staat in de advertentie.’

‘Maar ik wil ze eigenlijk niet.’

‘Ik heb ze al ingepakt. Zaterdag ben ik in Amsterdam, ik kan ze voor u meenemen.’

Ik snel breuken uitrekenen. Twee topdelen dubbel, geen verzendkosten, hele partij doorverkopen met twee topdelen ertussen, zo moest je het ook zien, natuurlijk... ‘Oké’, antwoordde ik, ‘hoe laat? Ik ben zaterdag jarig.’

‘Drie uur bij het Rijksmuseum.’

Rijksmuseum? Drie kwartier fietsen? En terug met 20 kilo Couperus? Op mijn verjaardag? De onderhandelingen dreigden vast te lopen.

Na veel minnen en plussen wilde ze aan huis leveren, kostte me 10 euro extra. Ik zal u de breuk besparen. Dagen hoorde ik niks. De bewuste zaterdag, rolfluit in de mond, zat ik naar buiten te kijken - geen Couperussen. Teleurstelling veranderde in opluchting, dat hele doorverkopen was ook niks voor mij, voor eeuwig zouden er 43...

Dingdong.

Kijk eens even aan, een mooie sporttas met de Verzamelde Couperus erin, plus een doos koekjes, nog voor het feestvarken. Zodra de verkoopster thuis was, zou ze haar rekeningnummer sturen. Dat is inmiddels drie maanden geleden. Nog niks gehad. Wel aan herinnerd, een keer, zachtjes. De winkeldochters heb ik voor 100 euro doorverkocht. De sporttas heb ik in gebruik. Het lijkt erop dat ik ben afgedonkerd.

Kijk eens even aan, een mooie sporttas met de Verzamelde Couperus erin

Peter Buwalda